بفرستد و موجب گرفتارى بر او پرتاب شود مثل تيرى كه بسوى كسى پرتاب كنند . مجمع : زجّاج گفته است : يعنى عذاب حساب كارى كه كرده است به او برسد . « هُنالِكَ الْوَلايَةُ لِلَّه الْحَقِّ » 44 مجمع : واو « الْوَلايَةُ » با فتح و كسر خوانده شده است و كلمه ى « الْحَقِّ » با رفع و جرّ قرائت شده است و معنى چنين است : در هنگام گفتگوى كافر و مؤمن اختيار يارى و كومك با خدا است ، قتيبى گفته است يعنى در قيامت خدا را دوست ميدارند و از پرستش غير او بيزار ميشوند ، و ديگرى گفته است : يعنى بقيامت اختيار دارى خالص و حقيقى براى خدا است كه مؤمن را يارى مىكند و كافر را مخذول و بيچاره ، و كلمه ى عقبا ، عقبا با سكون و ضمّ قاف قرائت شده است . ابو الفتوح نوشته است : در مصحف عبد اللَّه هست « للَّه و هو الحقّ » براى آنكه حقّ صفت خداى باشد ، و در مصحف ابىّ هست « هنالك الولاية الحقّ للَّه » چنان كه حقّ صفت ولايت باشد . « وَيَوْمَ نُسَيِّرُ الْجِبالَ » 47 فخر : تسيّر بضم تاء و فتح ياء و رفع لام قرائت ابن كثير و ابو عمرو و ابن عامر است كه فعل غايب مجهول باشد يعنى گردش داده مىشود و ديگران « نُسَيِّرُ » با ضمّ نون و كسر ياء و نصب لام خوانده‌اند يعنى ما گردش ميدهيم كوهها را ، و صاحب كشّاف نقل كرده است « تسير الجبال » با فتح تاء و كسر سين غير مشدّد و رفع لام ، يعنى كوهها خود ميجنبند ، و در معنى ممكن است دنباله ى سخن جلو باشد يعنى باقيات صالحات در آن روز كه كوهها حركت مى - كنند از هر چيزى بهتر است و ممكن است آغاز جمله باشد يعنى در چنين روز چنين و چنان خواهد بود .